با اصلاح انقلاب صنعتی در سالهای اخیر ، دستگاه های جوشکاری لیزر برای تولید چندین دسته از ماشین ها به روز شده و توسعه یافته اند. از اولین ماشینهایی که حجیم و کم قدرت بودند ، با اثرات جوشکاری نامشخص ، گرفته تا دستگاه های فعلی که سبک ، قدرتمند ، زیاد در عمق ذوب و کارآمد هستند ، آنها هرگز در بازار شناخته نشده اند و اکنون از موجودی خارج نیستند. مهم نیست که از تجهیزات موجود است ، همیشه یک فرآیند وجود دارد. از هواپیماها و ماهواره ها گرفته تا تجهیزات خودرو و غیره ، همه آنها در طول انقلاب صنعتی ، دقیقاً مانند برداشت کنندگان گندم ، از اولین برداشت دستی تا برداشت مکانیزه کاملاً اتوماتیک فعلی ، صرف نظر از نیروی انسانی و کارآیی مواد ، یک به یک اصلاح می شوند. بیایید در مورد روش های جوشکاری دستگاه های جوشکاری لیزر صحبت کنیم:
جوش مقاومت: از آن برای جوش دادن قطعات فلزی نازک استفاده می شود. قطعه کاری که برای جوش داده می شود بین دو الکترود بسته می شود و سطح تماس توسط الکترودها توسط یک جریان بزرگ ذوب می شود ، یعنی جوشکاری با گرم کردن مقاومت قطعه کار انجام می شود. قطعه کار به راحتی قابل تغییر است. جوشکاری مقاومت هر دو طرف مفصل را جوش می دهد ، در حالی که جوشکاری لیزر فقط از یک طرف انجام می شود. الکترودهای مورد استفاده در جوشکاری مقاومت باید به طور مکرر برای از بین بردن اکسیدها و فلز چسبیده از قطعه کار حفظ شوند. لیزر جوشکاری اتصالات دامنه فلزی نازک به قطعه کار لمس نمی کند. علاوه بر این ، پرتو می تواند با جوشکاری معمولی به مناطقی وارد شود که دستیابی به آن دشوار است و سرعت جوش سریع است.
جوش قوس آرگون: از الکترودهای غیر قابل تحمل و گاز محافظ استفاده می کند و اغلب برای جوشکاری قطعه های نازک استفاده می شود ، اما سرعت جوش آهسته است و ورودی گرما بسیار بیشتر از جوشکاری لیزر است که مستعد تغییر شکل است.
جوش قوس پلاسما: مشابه قوس آرگون ، اما مشعل جوش آن یک قوس فشرده برای افزایش دمای قوس و چگالی انرژی تولید می کند. این سریعتر است و نفوذ عمیق تری نسبت به جوش قوس آرگون دارد ، اما از جوشکاری لیزر پایین تر است.
